در سوگ ماکوان
۶۰۰۰ نفر ماکوان را بدرقه کردند!
ساعت ١۰ صبح روز چهارشنبه ۵ دسامبر، رهسپار جايي هستم، تلفنم زنگ ميزند. از آنطرف خط صداي هراسان کسي را مي شنوم که ميگويد خانم احدي ماکوان را کشتند..... سوال ميکنم چطور، کجا، چرا؟؟؟؟؟
و او پاسخ ميدهد که امروز صبح به خانواده ما خبر داده اند، بياييد و جسد را تحويل بگيريد و سپس صداي خش خش طولاني و کسي که هق هق گريه ميکند. سکوت طولاني در اين گفتگو پيش مي آيد و تلفن قطع ميشود.
ماکوان را کشتند و جسدش را تحويل پدر و مادر و خانواده داغداري دادند که از دو سال قبل، به ناگهان وارد گردبادي شده و بالاخره نيز فرزندشان به قتل رسيد. از پدرش وقتي مي پرسيدند، چرا او را گرفته اند، ميگفت شايد به اين دليل که در خيابان سيگار کشيده.. ماکوان را با سر تراشيده، سوار الاغ کرده و در شهر گردانند. اينها مدافعين ١۴۰۰ سال قبل، مدافعين موريانه و کپک زدگي، مدافعين تحجر و عقب ماندگي، اينها حکومت پوسيده جمهوري اسلامي هستند.
چهل و ساعت است که دستم به هيچ کاري نميرود.
روز چهارشنبه نفرين شده، ۵ دسامبر، فيلم کوتاهي از مراسم تشييع جنازه ماکوان به دستم ميرسد و چند ثانيه فيلم از صحنه جسد ماکوان که در يک گورستان در پاوه، آرميده است. بدنش چنان قوي و جوان است که باور نميکنم، او مرده است. فقط روي گردنش آثار کبودي و طناب دار مشهود است و ماکوان با صورتي آرام و هيکلي بزرگ، گويي براي عکس گرفتن روي يک تخت دراز کشيده در اين فيلم ديده ميشود. ماکوان را کشتند!!!!
اين سند جنايت يک حکومت فاشيست اسلامي است. در گورستان پاوه، دسته دسته جوانان براي وداع آخر با او از راه ميرسند. سيصد ماشين پشت سرهم و در سکوت وارد محوطه قبرستان ميشوند و در اين فيلم مشهود است که غم و درد و نفرت زيادي در فضا موج ميزند. مردم از همه روستاهاي اطراف، از کرمانشاه و پاوه رهسپار شرکت در مراسمي هستند، که بيانگر واضح اعتراض به اين جنايت و جنايتکاران است. ۶۰۰۰ نفر در مراسم شرکت ميکنند.
ماکوان را کشتند ، براي اينکه از همين هزاران جوان که در اينجا تجمع کرده اند و حکومت نماينده الله را نميخواهند، زهر چشم گرفته شود. ماکوان را کشتند تا در پاوه و کرمانشاه و در همه جاي ايران، جواناني را که بعد از انقلاب متولد شده و از مشتي جلاد و آخوند مرتجع ، حساب نميبرند، بترسانند.
ماکوان را بايد در کنار جواناني گذاشت که در تهران با چسباندن مهر " اراذل و اوباش" در ملا عام اعدام کردند. ماکوان را بايد در کنار جواناني گذاشت که در اهواز و شيراز و بندرعباس و تبريزو ... براي ايجاد رعب و وحشت اعدام کردند.
اين رفتار جنايتکارانه حکومت با جوانان و با مردمي است که به مقررات و قوانين و سنتهاي ارتجاعي اسلامي نه ميگويند. اين رفتار وحشيانه حکومت با جواناني است که با دنيا رابطه دارند و از زندگي همه آزادي و رفاه و انسانيت و حقوق انساني خود را ميخواهند. اين رفتار رژيم اسلامي با همجنسگرايان و يا طرفداران فرهنگ و رابطه آزاد و انساني است.
همزمان با مراسم عزاداري ماکوان، در ايران اتفاقات مهمي افتاد. درست در لحظاتي که ماکوان را صدها جوان با احترام و با بغض بدرقه ميکرند، جوانان ديگري در دانشگاهها ، در تهران و همدان و کرمانشاه و تبريز ، به ميدان آمده و پاسخ سرکوب و خفقان و پاسخ جنايات حکومت را با پرچم هاي سرخ در اهتزاز و با شعارهاي انساني خود دادند. مرگ بر ديکتاتور، ما آزادي ميخواهيم ، نان، مسکن، آزادي، ....
سخنرانيهاي اين دانشجويان در لحظاتي بعد از انجام آن در رسانه ها و سايتها موجود است، درست همانگونه که مراسم تشييع جنازه ماکوان ، لحظاتي بعد براي همه قابل دسترس است.با اين نسل معترض و چپگرا با اين دنياي تکنولوژي و تمدن و ارتباطات سريع، با اين عطش به آزادي و زندگي انساني، هرگز مشتي آخوند و جلاد و مرتجع و مفتخور نميتوانند مقابله کنند. اين را از خامنه اي تا خاتمي، از رفسنجاني تا احمدي نژاد و از شيرين عبادي تا سازگارا همه ميدانند. صفي از طرفداران دخالت اسلام در زندگي مردم، صفي از حاکمين و مغلوبين همواره مدافع حکومت اسلامي در مقابل نسلي قرار گرفته که به هيچ چيز جز همه آزادي، همه رفاه و همه انسانيت راضي نيست.
اين نسل، امروز با تمام قامت خود به ميدان آمده است. جمهوري اسلامي جز مرگ و قتل و شکنجه و اعدام ، هيچ چيز ندارد و ميليونها جوان در ايران، عزم جزم کرده اند که بساط اين حکومت سراپا ارتجاعي و قرون وسطايي را جمع کنند.
ياد ماکوان و صدها جوان، ياد همه جان باختگان در سي سال حکومت ترور و وحشت اسلامي گرامي است، وقتي پرچم هاي سرخ در دانشگاهها ، در ميتينگها و در مراسمهاي کارگري به اهتزاز در مي آيد. ياد همه جان باختگان سي سال حکومت جنايت اسلامي را با شعار زنده باد آزادي و برابري گرامي ميداريم و با اين شعار و با احترام به انسان و انسانيت، تضمين ميکنيم که در ايران آينده، جايي از شکنجه و اعدام و تحقير به انسان باقي نماند.
مينا احدي
کلن- ۷ دسامبر ٢۰۰۷
۰۰۴۹١۷۷۵۶۹٢۴١٣